Aνήκει στην οικογένεια των τουρκικών γλωσσών (turkic languages) και το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της είναι ότι πρόκειται για μια συγκολλητική γλώσσα, που σημαίνει ότι τα νοήματα σχηματίζονται προσθέτοντας στο τέλος των λέξεων επιθήματα δηλαδή «συλλαβές». Για παράδειγμα: Η λέξη «σπίτι» είναι «ev».
Για να πούμε «σπίτια» θα πρέπει να «κολλήσουμε» το επίθημα «ler» στο τέλος της λέξης και να πούμε «evler». Εάν θέλουμε να πούμε «τα σπίτια μου», θα πρέπει να κολλήσουμε άλλη μια συλλαβή και να πούμε «evlerim». Και τέλος, εάν θέλουμε να πούμε «στα σπίτια μου» θα κολλήσουμε ακόμη μια συλλαβή και θα πούμε «evlerimde». Με αυτή την περιγραφή ίσως και να μην είναι υπερβολικό να περιγράψουμε την τουρκική ως μια γλώσσα που μοιάζει με τα γνωστά σε όλους μας παιχνίδια ‘’Lego’’.
Το δεύτερο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι ότι η δομή της βασίζεται στο φαινόμενο της «φωνηεντικής αρμονίας». Αυτό με λίγα λόγια σημαίνει ότι τα φωνήεντα της χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τα χοντρά «kalın» και τα λεπτά «ince». Στις γνήσιες τουρκικές λέξεις, όταν το πρώτο φωνήεν μιας λέξης ανήκει στην κατηγορία των «λεπτών», τότε και τα υπόλοιπα φωνήεντα της θα πρέπει να είναι «λεπτά».
Όταν αντίθετα το πρώτο φωνήεν μιας λέξης ανήκει στην κατηγορία των «χονδρών», τότε και τα υπόλοιπα φωνήεντα της λέξης θα πρέπει να ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Κάτι τελευταίο που αξίζει να αναφέρω είναι ότι χρησιμοποιεί το λατινικό αλφάβητο ενώ δεν έχει άρθρα και γραμματικά γένη.
Not a member yet? Register now
Are you a member? Login now
